Błąd przewidywania przyszłości

Najpopularniejsza wersja jest żenująco prosta: sygnał obliczony na zamknięciu dnia, ale zastosowany na otwarciu tego samego dnia, tak jakby zamknięcie już nastąpiło. Po fakcie należy uszeregować zwycięskie pozycje dnia i handlować nimi na podstawie porannego słupka, a test wsteczny będzie oparty na jutrzejszej gazecie. Nikt celowo nie napisał tej reguły. Przemyca się ona przez formułę arkusza kalkulacyjnego, okno retrospektywne odchylone o jeden słupek, wskaźnik z ukrytym podglądem.

Wskaźniki odświeżania to bardziej podstępna wersja. Wskaźnik dyskretnie koryguje swoje przeszłe wartości w miarę pojawiania się nowych słupków, więc sygnał na wykresie nigdy nie był tak wyraźny w czasie rzeczywistym. Przetestuj wstecznie, porównując odświeżoną historię, a zobaczysz, że każdy wpis wygląda proroczo. I rzeczywiście jest proroczy. Został obliczony z uwzględnieniem tego, co nastąpi później.

To właśnie sprawia, że błąd „look-ahead” jest najgroźniejszym błędem w testowaniu wstecznym: generuje najbardziej przekonujący błąd w całym audycie. Strategia bez realnej przewagi zazwyczaj to pokazuje – krzywa kapitału własnego jest nierówna, cienka, nieprzekonująca. Strategia z tendencją „look-ahead” działa odwrotnie. Tworzy gładką krzywą o wysokiej wartości Sharpe’a, która nigdy nie mogłaby zostać wykorzystana, ponieważ część jej transakcji została ustalona na podstawie informacji z przyszłości. To jest wyciek. Przechodzi każdą powierzchowną kontrolę, jaką przeprowadza zmęczony recenzent.

Look-ahead jest bliskim kuzynem założenia wypełnienia wewnątrzsłupkowego – oba pozwalają strategii osiągnąć cenę, której nie mogłaby osiągnąć w rzeczywistości. Wersja wewnątrzsłupkowa to błąd w sekwencji wewnątrz pojedynczej świecy. Look-ahead to prosty wyciek w czasie i jest ostrzejszy z dwóch.

W naszym procesie każda strategia, która oczyszcza dane, przechodzi drugi przebieg stworzony specjalnie po to, by to wykryć. Nasz najsilniejszy model adwersarnie audytuje każdą ocalałą, poszukując wypełnienia, które osiągnęło szczyt, lub wartości, która wyciekła ze słupka, który jeszcze się nie zamknął, a my porównujemy czas z podziałami typu walk-forward, a nie z jednym przebiegiem w próbce.

To mniejszy odsetek naszych odrzuceń niż brak realnej przewagi , który sam w sobie stanowi mniej więcej połowę strategii, które odrzucamy. Ale to kosztowniejsza porażka. To strategie, które wyglądają najlepiej, dopóki nie zaczniesz ich stosować w praktyce, a potem się rozpadają.