Academische audit
Laagvolatiliteitsfactoreffect in Aandelen
Het laagvolatiliteitseffect is de langdurige observatie dat aandelen met een lagere volatiliteit in het verleden de neiging hebben gehad om rendementen te behalen die minstens zo hoog zijn als die van volatielere aandelen, wat een eenvoudige risico-rendement-afweging tegenspreekt. De geteste vorm rangschikt aandelen op volatiliteit en gaat long op het laagvolatiliteitsdeciel terwijl het short gaat op het hoogvolatiliteitsdeciel.
Wat we vonden
In onze overlevingsbias-vrije hertest faalde de naïeve long-laag / short-hoog-volatiliteitsdecielconstructie na realistische kosten. Het resultaat bevindt zich op het 0e percentiel van de willekeurige-mand-placebo, wat betekent dat het geen ruis versloeg, en de risico-gecorrigeerde RF was negatief. De uitkomst wordt gedomineerd door de short-hoog-volatiliteitscomponent, die duur is en blootgesteld aan gedelisteerde namen, waardoor de gecombineerde long/short de transactiekosten en delisting-weerstand niet overleefde. Deze naïeve decielvorm vertoonde geen bruikbare rangschikkingsvaardigheid in ons venster.
- Getest op een overlevingsbias-vrij panel van 1077 Amerikaanse gewone aandelen, 2005-2026. Realistische gemodelleerde kosten.
- Placebo / robuustheidstest: werkelijk resultaat versus willekeurige manden of geschudde signalen (werkelijk versus het 95e percentiel van willekeurig)
Lees het artikel ↗
Onderzoek, geen beleggingsadvies. “Gevalideerde” factorcomponenten zijn marktneutrale diversificerende bouwstenen met een verliesgevend slechtste jaar — geen enkele is een op zichzelf staande verhandelbare strategie. Metrieken zijn kostenbewust en gemodelleerd (geen live fills); het testvenster 2005–2026 is out-of-sample ten opzichte van het bronartikel. Dollarbedragen zijn geen rendementen en zijn opzettelijk weggelaten.