Maliyet-ölümcül

Tanımın tamamı bu. Ham giriş ve çıkışlar gerçek bir avantaja sahipti, öz sermaye eğrisi bir kuruş maliyet düşülmeden önce yükseldi. Ardından gerçek alış/satış farkı, komisyon ve kayma ekledik ve eğri düzleşti veya düştü. Stratejinin doğru olarak çağırdığı her işlem, kazandığından daha fazla giriş ve çıkış maliyetine sahipti. Kötü bir mantık değil. Kötü bir fatura.

Herkesin büyük olmasını beklediği başarısızlık bu. İşlem maliyetleri, her geriye dönük teste eklenen standart uyarıdır ve iyi bir nedeni vardır — onları dürüstçe modelleyene kadar görünmezdirler. Ancak maliyet-ölümcül, dördüncü en yaygın reddetme nedenimizdir. Daha yüksek sesli hikaye gerçek. Sadece çoğunluğun hikayesi değil. Çoğu reddedilenin başlangıçta kaybedecek gerçek bir avantajı yoktu, bu yüzden maliyetlerin yiyeceği hiçbir şey yoktu.

Maliyetler asıl katil olduğunda, genellikle zaman dilimi nedenidir. Pozisyonu saatlerce tutan bir strateji, düzinelerce işlemde birkaç puanlık farkı emer ve neredeyse hiç fark etmez. Her birkaç dakikada bir yeniden giren bir strateji, her tek gidiş-dönüş işleminde bu farkı öder ve işlem başına avantaj, işlem başına maliyetin boyutuna doğru küçülür. Sonunda sıfırı geçer.

15 dakikanın altındaki FX, gördüğümüz en net durumdur. Bu zaman diliminde oluşturulan stratejiler maliyete o kadar tutarlı bir şekilde yenilir ki, 30 dakikalık grafiğin altındaki FX ve CFD stratejilerini tamamen test etmeyi bıraktık. Giriş mantığı yanlış değildi. Fark, avantaj ödeme yapmadan önce gelir ve sinyali ne kadar ayarlarsanız ayarlayın bu aritmetiği değiştirmez.

Rahatsız edici kısım: bir sistem, işlemlerinin çoğunda yön konusunda haklı olabilir ve yine de her ay, tamamen kendi işlem maliyetleri nedeniyle para kaybedebilir. Brüt getiriler, işlem yapmaya değer bir şeye benziyor. Net getiriler gerçeği söyler. Maliyet-ölümcül, tam olarak bu iki sayı arasındaki farktır ve bunu ancak, hiç var olmayan sürtünmesiz bir piyasa yerine her doluma gerçek farkı ve gerçek kaymayı fiyatlandırırsanız görürsünüz.